Leven in mijn hoofd
Vroeger leefde ik vooral in mijn hoofd.
Plannen maken, nadenken, analyseren. Mijn lichaam was er gewoon — het vervoermiddel dat me van A naar B bracht. Ik at als ik tijd had. Sliep als het moest. Bewoog als ik het gevoel had dat het moest.
En toen kreeg ik diabetes.
Plotseling was mijn lichaam niet meer iets wat ik kon negeren. Het stuurde signalen die ik niet kon wegstoppen. Een bloedsuiker die te laag zakt is overleven. Mijn brein dat het weigert, handen die trillen, mijn lichaam die begint te zweten. Mijn lijf is in alarmstand — schreeuwend om suiker, om redding, om nu.
Eén die te hoog is voelt anders maar niet minder zwaar. Brain fog die over alles heen ligt. Een moeheid die je niet kunt verklaren. Niet vooruit te branden. Een bonkend hoofd en frustratie wanneer het uren aanhoudt, hoeveel insuline je ook geeft.
Ik moest wel leren luisteren. Niet omdat ik het wilde — maar omdat mijn lichaam me geen keuze liet.
Van moeten naar willen
In het begin was het overleven. Meten, bijsturen, reageren. Mijn lichaam voelde als een probleem dat ik moest managen.
Maar ergens in die zoektocht — door therapie, door stilte, door het massagewerk dat op mijn pad kwam — verschoof er iets. Ik begon mijn lichaam niet meer te zien als lastig of verraderlijk. Ik begon het te zien als wijs.
Want het had me altijd al signalen gegeven. Lang voor de diagnose. Vermoeidheid die ik wegduwde. Spanning die ik negeerde. Een gevoel van 'dit klopt niet' dat ik overstemde met drukte.
Diabetes maakte die signalen alleen te luid om te negeren.
"Dat een slechte dag niet betekent dat ik faal, maar dat er iets aandacht vraagt."
Wat ik leerde
Ik leerde dat mijn lichaam niet tegen me is. Het probeert me te beschermen, te waarschuwen, in balans te houden — ook als dat onhandig voelt.
Ik leerde dat rust geen zwakte is. Dat stilte informatie geeft.
En ik leerde — misschien wel het belangrijkste — dat luisteren naar je lichaam een vaardigheid is. Eén die je kunt leren. Die je kunt oefenen. Die je leven kan veranderen.
Dat is ook waarom ik dit werk doe. Omdat ik weet hoe het voelt om je eigen lichaam niet te begrijpen. En omdat ik weet wat er mogelijk wordt als je er wel mee in contact komt.
Mijn lichaam leerde mij luisteren. Nu help ik jou hetzelfde te doen.