Ik werkte als pedagoog in het onderwijs toen het leven plotseling een andere wending nam. Ik kreeg de diagnose type 1 diabetes — en hoewel dat op zich al een grote aanpassing vroeg, merkte ik dat er van binnenuit iets veel groters was veranderd.
Het paste niet meer. De ademruimte ontbrak. Mijn visie op mijn werk, op mezelf, op wat ik wilde — alles vroeg om herziening.
Ik nam ontslag, in de hoop rust te vinden en mezelf terug te vinden. Maar na zes maanden was er nog geen rust, nog geen richting — en het geld was op. Wat ik nu zie als het echte begin van mijn zoektocht naar mezelf.
Ik nam een laagdrempelig baantje, werkte maar een paar uur per week omdat meer fysiek en mentaal niet lukte. Tot grote frustratie, want ik wilde zo graag mee in het 'normale leven'. Maar mijn lichaam had zijn eigen tempo.