27 mei 2020
Het was een datum die ik niet had zien aankomen. Type 1 diabetes. Op mijn 25e. Ik wist wel dat er iets niet klopte — ik voelde me moe, onrustig, niet mezelf — maar een chronische ziekte voor de rest van mijn leven? Dat niet.
Ik tekende deze tekening kort na de diagnose. De woorden die erop staan zijn de woorden die door mijn hoofd raasden: geen controle, niet mezelf voelen, overload aan informatie, wie ben ik met T1D, wie was ik zonder T1D. 42 factoren die je bloedsuiker kunnen beïnvloeden. Een pompje dat altijd aan je lijf zit. De frustratie. De voeding. De onrust.
Het was — en dat is het eerlijkste wat ik kan zeggen — overweldigend.
"Naast alle fysieke aspecten was de mentale kant voor mij minstens zo aanwezig. Hoe leer je omgaan met iets wat nooit meer weggaat?"
Zoeken naar een nieuwe vorm
Ik was op dat moment al actief bezig met mezelf. Wie ben ik, wat wil ik, wat is mijn purpose — die vragen leefden al in me. Maar de diagnose gooide alles op z'n kop. Ik moest niet alleen leren leven met een ziekte, ik moest tegelijkertijd mezelf opnieuw uitvinden.
Ik nam ontslag uit het onderwijs. Niet omdat ik wilde, maar omdat mijn lichaam het niet meer trok. En dan begin je te zoeken. Naar rust, naar richting, naar iets wat voelt als thuiskomen.
Dat was niet makkelijk. Het kostte tijd. Meer tijd dan ik had gewild. En geld dat ik niet had. En veel momenten van twijfel.
De medisch psycholoog
Wat echt heeft geholpen? Praten. Met een medisch psycholoog die specialisatie heeft in chronische ziekte. Niet om te klagen, maar om te verwerken. Om de opname in het ziekenhuis een plek te geven. Om andere triggerende situaties — de momenten waarop het lichaam het ineens besluit het niet meer te doen — te verwerken via EMDR.
Ik leerde mezelf tijd geven. Lief zijn voor mezelf. Blijven leren, maar in zachtheid. Soms ook loslaten. En misschien wel het belangrijkste: leren delen wat er in me omgaat, in plaats van het alleen te dragen.
"I embrace every part of me — I believe I can" — Luna Meijers
En nu
Dit is de tweede tekening. Gemaakt later, toen er iets verschoven was. "I embrace every part of me. Self love. I believe I can." Een figuur die niet langer wegloopt van zichzelf, maar geworteld staat — met takken die alle kanten op groeien.
Ik wil eerlijk zijn: het is nog steeds niet altijd makkelijk. Er zijn nog genoeg momenten waarop de technologie het laat afweten, waarop ik gefrustreerd ben, waarop ik moe ben van het altijd moeten opletten. Dat hoort erbij.
Maar de diabetes burnout van het begin? Die is er niet meer. Ik heb meer rust gevonden. In mezelf, in mijn lichaam, in mijn leven. En ik geloof — echt — dat er een boodschap zat in de diagnose. Dat ze me naar hier heeft geleid. Naar dit werk. Naar jou.
Misschien is dat het mooiste wat ik erover kan zeggen.